X
تبلیغات
رایتل
سه‌شنبه 24 مهر‌ماه سال 1386
ساز باران


سرزمینم به بلندای دشتیست که در آن آغوش قناری جاریست!


ریه ها همه از دریا پر٬


بوی شعرش همه از شببو تَر٬


سایه خورشید به حقیقت مایل٬


برگ مو رقص به آوازِ نسیمی دارد که پرواز دو صد چلچله آنجا باقیست!


خاکِ من٬ باغیست که از حنجره اش گل پیچک پیداست!


و لطافت پنجه خار گلِ رز را مانَد٬


باغِ من را رازیست که ازشب به سحر می خوانَد با دانه لبریزِ حریصِ رویش!


وطنم٬


موطنِ آن شاخه پر پیچست که از فرط تعالی خشکیده حجم تفریطِ وجودش از واژه٬


آفتابم به زمانی روید که حواس شنها٬ به صدای موجی فراّر!


من از بارانِ حریقی گفتم که وجودش به تمنای شبی خواهد رفت٬


و شعور از همه پایانش ساریست!